De drie winnaressen zijn bekend!

Twee weken geleden kondigden we een schrijfwedstrijd aan waarin iedereen werd uitgenodigd om een kort romantisch verhaal te schrijven. Dat hebben we geweten! De verhalen stroomden binnen. Van verhalen die we met rode wangen en plaatsvervangende schaamte lazen tot aandoenlijke, kleine liefdesgeschiedenissen; het hele spectrum kwam voorbij. Dit zijn volgens ons de drie mooiste:

Lichaamstaal
Gabriela

Ro-man-tiek
Isolde Kouwenberg

Koffie verkeerd
Linda Molnar- de Jong

Dank aan iedereen die heeft meegedaan; we hebben van al jullie verhalen genoten!

De 3 prijswinnaars krijgen een mooi lingeriesetje van Boezem Lingerie om zich alvast optimaal voor te kunnen bereiden op de naderende Valentijn. Veel plezier ermee, dames!

Geniet hieronder van de 3 verhalen:

Lichaamstaal

Mijn lichaam is mijn beste vriendin. Ze is er altijd, ze is nooit te beroerd de handen uit de mouwen te steken als er iets gedaan moet worden. Ze beweegt aardig mee op muziek. Ze verraadt nooit mijn leeftijd, integendeel, ze is strakker en tegelijk soepeler dan ik denk. Ze is sexy, zeker op zaterdagavond. Ik zou haar doen, als ik een man was.

Behalve vandaag. Ik word wakker en alles doet pijn . Het voelt of ik overreden ben door een truck: mijn rug zit op slot, een schouder die voelt alsof ‘ie onder een vrachtwagen heeft gelegen, door mijn been schieten pijnscheuten als bliksemschichten. (Toch maar niet in de regen moeten joggen, gisteren?) Grommend strompel ik naar de praktijk op de hoek. Binnen wordt het allemaal nog erger. Alles is hier lelijk, van het skaileren bankje tot de enorme receptioniste die een snor heeft. Deze week kan niet slechter beginnen, denk ik vol zelfmedelijden. Er ligt een berg werk op me te wachten en er zijn deadlines die gisteren gehaald moesten worden. Ineens staat er een stralend manspersoon voor me. De fysiotherapeut! Het kriebelt in mijn buik. Een woest aantrekkelijke bewegingsspecialist!

Voor ik het weet sta ik halfnaakt met hem in een kamer. ‘Loop eens naar me toe’, commandeert hij. Hij kijkt met een ernstig gezicht naar mijn schouders, negeert mijn panterbeha. Daarna moet ik vooroverbuigen, hij zit achter mij en legt zijn mannenhanden in mijn zij. Zijn duimen liggen in de kuiltjes boven mijn billen. ‘Dieper, mmm ja goed zo.' Miauw! Gelukkig een leuk setje aangetrokken, vanmorgen.

‘Ga maar liggen’. ‘Mag ik mijn hand op je borst leggen?’ ‘Ja hoor!’ roep ik iets te enthousiast. Hij bevoelt botten en spieren. Hij pakt me zelfverzekerd bij lurven en klaren. Neemt mijn blote benen één voor één vast en laat ze rondjes draaien. We praten over koetjes en kalfjes. Ik boor mijn blik in de zijne. Blauwe ogen omzoomd door dikke zwarte wimpers. Ik bekijk hem terwijl hij met me bezig is. Blonde krullen. Vierkante kaak. Bijna stoppelbaardje. Mooie schouderpartij. ‘Sorry’, zegt hij met schorre stem, ‘mijn handen zijn een beetje koud, ben op de motor hiernaartoe gekomen.’ (nee! Dit is teveel). Ik doe mijn ogen dicht en hoop dat deze blessure nog heel lang mag duren. Pijn is fijn! Hij pakt mijn hand en zet die tegen zijn harde buik. De haartjes in mijn nek springen overeind. Ik vermoed een wasbordje onder zijn keurige streepjesoverhemd en roep inwendig ‘Wow’. Blijkbaar heeft hij me toch gehoord, want terwijl hij aan mijn arm schudt en mijn hand nog steeds tegen zijn lichaam ligt, zegt hij: ‘Wordt het toch nog warm hier hè.’ Hij lacht een beetje verlegen een prachtig gebit bloot. Dan draait hij me op mijn zij, komt met zijn gewicht over me heen hangen en kraakt mijn schouder. Hij ruikt lekker. ‘Zo,’ zegt hij, ‘volgende week weer? Zelfde tijd zelfde plaats?’

Fluitend loop ik even later naar buiten, met verende tred. Deze maandag voelt als een zaterdag! Wat mij betreft is het weekend begonnen.
 

Gabriela

terug naar boven

Ro-man-tiek

Hij had kaarsen aangestoken, maar omdat ze, al turende door haar jampotglaasjes, wilde zien wat ze at, had ze gevraagd of de TL-lamp aanmocht. Hij had een vermogen gespendeerd aan een fles Franse Bordeaux, maar omdat ze beiden alleen goedkope zoete supermarktdrap gewend waren, staakte na 1 slok en 1 huivering het drankgelach. Hij had een CD aangezet met klassieke muziek, de enige titel die hij in de cd-winkel had herkend, maar de Matthäus-Passion bleek alles behalve een romantisch deuntje. Zij had bij een postorderbedrijf een valentijnsparfum besteld en hij vroeg zich af waar die zure lucht vandaan kwam. Zij had een jurk met een streepjesdessin aangetrokken die twee maten te klein was, waardoor ze volgens hem meer weg had van een rollade dan van een femme fatale. Zij had haar benen met een nieuwe ontharingscrème behandeld, maar haar huid reageerde zo fel dat de haren hadden plaatsgemaakt voor galbultjes.

Tot overmaat van ramp brandde de kalkoen aan... De kalkoen die haar schoonmoeder elke kerst serveerde, en zij voor deze Valentijnsdag had proberen na te maken. Nadat na de keuken ook de eetkamer met rook vervuld was, viel er een stilte. Een lange pijnlijke stilte. Terwijl zij met moeite haar tranen bedwong, begon hij te lachen. Eerst heel zachtjes, welhaast gniffelend, maar uiteindelijk bombastisch bulderend. En of ze nou wilde of niet, ze begon mee te lachen, heel hard mee te lachen. Ze keken elkaar aan en begrepen elkaar.

Hij pakte haar arm en zij ging mee. In de snackbar werd hun honger gestild, de dorpskroeg leste hun dorst, en lichtelijk aangeschoten belandden ze in bed. Zij vrijden de poespas van zich af en toen zij elkaar in de armen sloten, wist zij wat de ware romantiek inhield, en was hij al in slaap gevallen.
 

Isolde Kouwenberg

terug naar boven

Koffie verkeerd

De deurbel gaat. Ik laat je zwijgend binnen.
Je kijkt naar me en loopt op je gemak mee naar de huiskamer. Je straalt zelfvertrouwen uit. Een gevoel dat ik even kwijt ben vanaf het moment dat de deurbel ging. In mijn achterhoofd irriteert een zeurderig stemmetje, dat ik je beter helemaal niet binnen had kunnen laten. Ik veeg het gevoel met een snelle beweging langs mijn haren weg.

'Koffie?' vraag ik. Je knikt bedachtzaam. Voor je wat kunt zeggen, loop ik snel langs je heen de keuken in. Eenmaal daar laat ik mijn ademhaling los. In gedachten verzonken, knip ik het puntje van een nieuw pak open en snuif de geur van versgebrande koffie diep naar binnen.

Sterk, warm en krachtig tegelijk, precies wat ik nodig heb op dit moment. Ondertussen kijk ik door het raam, de tuin in en neem het uitzicht in me op. Zoals altijd kom ik tot rust wanneer ik de verschillende tinten groen zie. Mijn eigen paradijsje. De vlinderstruik staat in bloei en lokt met haar fleurige pluimen de kleurige vlinders naar zich toe.

‘Net jij,’ zeg je zachtjes.

Ik schrik van je! Blossen verspreiden zich over mijn gezicht en mijn ademhaling gaat acuut sneller. Ik was zo in gedachten verzonken, dat ik het niet eens heb gemerkt dat je plots achter me staat. Verbaasd ruik je in mijn nek. Voor ik me kan bedenken, leg jij je handen op mijn heupen en drukt me tegen je aan.

‘Je lokt me van het begin af, met je zoete geur. Zo begeerlijk en vrouwelijk. Ik kan je gewoon niet weerstaan, al weet ik dat het niet goed is’, kreun je in mijn haren.

Mijn hart roffelt, ik sta te trillen om mijn benen. De plotselinge adrenaline stoot door mijn lichaam en eindigt daar, waar ik het helemaal niet wil en ook weer wel. Zacht draai je me om en kijkt in mijn ogen.

‘Jij voelt het ook he?’
Ik wil antwoorden, maar krijg geen geluid over mijn lippen en sla mijn ogen neer. Ik voel je gezicht dichterbij komen. Jou lippen raken die van mij net niet. Snelle adem en zoete lustgevoelens smelten samen. Hunkering trekt door mijn lichaam. Ik voel me verraden door mijn eigen lichaam, maar ben niet in staat om weerstand te bieden aan de behoefte om twee armen om me heen te voelen.
Ik heb je lief, al heel lang, vanaf het begin dat we elkaar zagen op een feestje.
We dansten samen, ik moest moeite doen om niet te verdrinken in je ogen. Gelijk met het gevoel dat de bliksem insloeg, kwam het besef dat het niet kon en mocht.

Ik kijk in je ogen en schrik wat ik daar allemaal in lees in een paar tellen. Lust, liefde maar ook angst.
Ik open mijn mond, je legt snel je hand erover heen en knikt.

‘Ja, kom maar op met die koffie, ik kan wel wat troost gebruiken.’
 

Linda Molnar- de Jong

terug naar boven

foto's: Photoxpress.com