'Ik vraag om iets fris en voel me veertien.'

‘Wil je koffie?’ vraagt Roos' moeder en ze zwiert via het kookeiland naar de mega-mocca-cappu-spresso-machine. Ik probeer mijn mond dicht te houden terwijl ik vol verbazing naar het apparaat staar, dat net zo groot is als mijn koelkast.

Roos is het vriendinnetje van mijn dochter Mira en de twee spelen voor het eerst samen buiten de crèche. Mira voelt zich al snel thuis en stort zich met Roos op het prinsessenspeelgoed.

Ik vraag toch om iets fris en voel me veertien. Er schieten allerlei vragen en kwesties door mijn hoofd. Hoe lang hoort een moeder van de uit- spelende peuter gemiddeld ter plaatse te blijven? Me wegspoeden na het afleveren lijkt me onbeleefd, maar lang blijven weer opdringerig. En waar moeten moeder A en moeder B, louter door hun dochters samengebracht, het gedurende die niet al te lange en niet al te korte periode over hebben? Hoe vermijd ik (pijnlijke) stiltes? En – het allerbelangrijkste – ze vindt me toch wel aardig, zodat onze dochters vaker bij elkaar kunnen spelen?

Ik besluit één jus-tje te blijven en deze met een enigszins straf tempo op te drinken. Mijn zorgen verwateren als we een best soepel lopend gesprek voeren. We hebben het over onze dochters en dat het zo leuk is dat ze elkaar gevonden hebben. En dan over de crèche waar we beiden blij mee zijn. Tot slot wisselen we uit wat voor werk we doen en dan neem ik afscheid. Ik fiets zonder dochter naar huis en hoef haar niet te halen. Linda, zo heet ze, brengt haar met de auto terug.

Linda blijkt erg aardig. De kinders spelen af en toe bij elkaar en onze gesprekken verlopen steeds soepeler. We bezoeken de vierde verjaardag van elkaars dochter en blijven zelfs lekker plakken, want de meiden spelen zo leuk en we kunnen het best vinden met de wederzijdse verjaardagsvisite.

Dan gaat Roos naar de ene school in dorp D. en Mira naar de andere in buitenwijk B. Nog twee keer hebben ze samen gespeeld. Eén keer daar en één keer hier. En Linda en ik raakten bijna op het niveau van goede kennissen. Maar uit het oog is toch echt uit het hart gebleken. De ontluikende vriendschap tussen ons liep stuk door het eind van die tussen onze dochters.

En nu sta ik op het schoolplein. Ik zie moeders in clustertjes met elkaar kwebbelen als de koters allang binnen zijn. Na schooltijd worden kinderen nonchalant uitgewisseld voor de vele speelafspraken: het is één gezellige bende. En ik ben alweer veertien.