Een dag voor mijn 35e verjaardag werd ik zwetend wakker na een vreselijke nachtmerrie. Ik droomde dat ik, eenzaam op een aftandse woonboot in Amsterdam, een kattenpensionnetje dreef, mentholsigaretten rookte en kort roodgeverfd haar had.

Het is vrijdagavond. Oudste is naar een verjaardag en jongste zwoegt voor de laatste loodjes voor het felbegeerde zwemdiploma, onder begeleiding van papa. Middelste en ik zijn samen thuis. Ik besluit dat we samen gaan badderen, heerlijk ontspannend en tegelijkertijd vind ik het altijd knus, zo samen in de badkamer. Zingend lopen we de trap op met zijn twee.

(Of wat er met mannen gebeurt als ze na een avondje zaalvoetballen te lang aan de toog blijven hangen)

Mijn Canadese oud-collega James vroeg me ooit, terwijl hij in Amsterdam een paar fietsende meisjes nastaarde:

“Is there a law against fat and ugly women in the Netherlands? Is it illegal for them to leave their house or something?”

Ik heb de laatste weken vaak glimlachend moeten terugdenken aan James en de herinnering aan zijn verbaasde hoofd. Een week of zes geleden ben ik van Engeland naar Amsterdam terugverhuisd, en behalve van de voorspelbare terugkeerfavorieten als boodschappen van de Appie en broodjes frikandel geniet ik sindsdien vooral van een onverwachte herontdekking:

De Nederlandse vrouw.